[short fic knb] kagakuro : in your past

posted on 01 Dec 2014 19:23 by indiqirl directory Fiction

title : in your past

type : short fic knb

rate : PG-13 (ใสๆ มาก แม้คากามิจะคิดกินเด็ก ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕)

pairing : kagami taiga x kuroko tetsuya

writer : indiqirl

____________________________________________

 

บางครั้งสิ่งมหัศจรรย์ก็อยู่ใกล้ตัวคุณมากกว่าที่คิด

 

            “คุโรโกะ รักแรกของนายเป็นใครงั้นเหรอ”

            นั่นเป็นคำถามของคากามิ ไทกะตอนกำลังกอดคุโรโกะ เท็ตสึยะไว้ในอ้อมแขนหลังจากกวนอีกฝ่ายไปเมื่อครู่ มันเป็นสิ่งที่จู่ๆ ก็ผุดขึ้นมาในหัว และความอยากรู้ก็กระตุ้นให้เขาถามมันออกไปทั้งที่คนตัวเล็กกว่าเพิ่งจะได้หลับพักผ่อน แอบรู้สึกผิดน้อยๆ ยามเห็นนัยน์ตาสีฟ้าที่ยังคงหวานฉ่ำปรือขึ้นมอง มันเป็นเวลาเช้ามืดภายนอกเลยยังไม่สว่างมากนัก แต่แสงไฟจากถนนและตึกอาคารกลับไล้ใบหน้าคนรักของเขาให้งดงามน่าหลงใหลจนอยากจะ ‘กวน’ คนตรงหน้าอีกสักรอบ

            “อยากรู้ไปทำไมครับ” คุโรโกะหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อนอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเจ้าของกอดอบอุ่นไม่ได้ถามคำถามที่สลักสำคัญอะไร

            “เถอะน่า ตอบเสร็จก็ให้นอนแล้ว…“ เสียงห้าวทุ้มพร่าลงอ้อนน้อยๆ ซุกจมูกลงบนกลุ่มผมสีฟ้ากรุ่นกลิ่นหอม นึกแปลกใจนิดๆ ทั้งที่ใช้แชมพูกลิ่นเดียวกัน ทำไมผมเขาไม่หอมหวานๆ แบบนี้บ้าง

            “คงเป็นอาโอมิเนะคุงมั้งครับ…“ เสียงทุ้มติดหวานกล่าวเบาๆ แล้วเงียบลงในท้ายที่สุดเหมือนตัดรำคาญก่อนจะเบียดกายเข้าหาไออุ่นจากร่างกายใหญ่กว่า

             คากามิหัวเราะน้อยๆ กับท่าทางและคำตอบนั้น เขาไม่ใช่ผู้ชายที่จะไปคิดเล็กคิดน้อยอะไรมากมายกับอดีต เพราะเขาเป็นคนถามคำถามนี้เองก็ต้องรู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือว่าคนคนนั้นไม่มีทางเป็นเขาอยู่แล้ว แม้จะขัดใจน้อยๆ ที่เป็นเจ้าเอซโทโอตัวดำหน้ากวนโอ๊ยคาแรกเตอร์เหมือนเขา แต่ก็นั่นล่ะ เขาเป็นคนให้ความสำคัญกับของที่จับต้องได้และความสุขตรงหน้ามากกว่า เขาจึงสามารถนอนหลับสนิทโดยมีคุโรโกะหายใจรดต้นคออยู่ในอ้อมกอดได้สบายๆ

            ในยามเช้าของวันหยุดที่อากาศสดใส คากามิลุกขึ้นจากเตียงด้วยความเคยชิน มองคนผิวขาวที่ตอนนี้มีรอยจูบกระจายประปรายแล้วยิ้มนิดๆ กับผลงานของตน จุมพิตรับอรุณบนกลุ่มผมสีฟ้าที่โผล่พ้นผ้าห่มมาเพียงน้อยนิด หยิบเสื้อผ้าของตนและคนบนเตียงไปเข้าเครื่องซักผ้า ปรับโปรแกรมนู่นนี่เสร็จสรรพก็เข้าไปอาบน้ำ ทำธุระส่วนตัวแล้วแต่งกายชุดใหม่หอมๆ และเริ่มลงมือทำอาหารเช้าเมื่อนัยน์ตาสีแดงเห็นนาฬิกาบอกเวลาเพียงเจ็ดโมงครึ่ง

            ปกติคืนวันศุกร์ คุโรโกะจะมาขอค้างที่บ้านเขาและไปซ้อมบาสกันตอนเช้าเมื่อโค้ชสาวนัดหมาย ทว่าวันนี้พวกปีสามมีนัดทำของขวัญเซอร์ไพรส์คิโยชิที่หายดีหลังจากไปรักษาตัวที่อเมริกาด้วยคอนเนคชั่นของอเล็กซ์ เซ็นเตอร์หนุ่มมีกำหนดกลับมาในวันนี้ช่วงดึกและต้องไปทำเรื่องขอเข้าเรียนต่อที่เซย์รินด้วยความช่วยเหลือจากรุ่นพี่คนอื่นๆ และวันนี้พวกคากามิก็จะไปรับคิโยชิที่สนามบินด้วยเช่นกัน

            ระหว่างรอขนมปังปิ้ง ร่างสูงก็พาตนไปตรงมุมหนึ่งของห้องนั่งเล่นซึ่งมีชั้นวางและกรอบรูปภาพเรียงราย เขาเห็นสมาชิกทีมเซย์รินรวมทั้งตัวเขาในยูนิฟอร์มสีดำถือถ้วยและเหรียญรางวัลซึ่งได้รับจากชัยชนะของวินเทอร์คัพ ทุกคนมีรอยยิ้มกว้างและนัยน์ตาเป็นประกายจากความสุขปะปนกับน้ำตาแห่งความปิติ นิ้วเรียวไล้ใบหน้าคนตัวเล็กที่สุดในทีมผมสีท้องฟ้าผู้มีรอยยิ้มจับตาแล้วยิ้มตาม โหนกแก้มขึ้นสีน้อยๆ เมื่อในหัวปรากฏภาพผู้ชายผมแดงๆ สารภาพรักกับคนในรูปแบบเด็กๆ แล้วอดอายไม่ได้ ก่นด่าตัวเองที่สารภาพรักหลังแข่งเสร็จได้เชยสุดๆ จนถูกอาโอมิเนะ ไดกิหัวเราะเยาะน้ำตาเล็ด

            จากวันนั้นจนวันนี้ จากปีหนึ่งจนปีสอง จากเพื่อนเป็นมากกว่าเพื่อนก็ผ่านไปได้หนึ่งปีแล้ว… คากามิวางรูปทีมลงแล้วเปลี่ยนมาหยิบอัลบั้มภาพปกสีครีมๆ บนชั้นแทน ในนั้นปรากฏภาพถ่ายของเขาและคุโรโกะตั้งแต่เป็นคนไม่ค่อยสนิทกัน (เพราะนิสัยต่างกันสุดๆ) เริ่มสนิทกัน ยอมรับกันและกันว่าอีกฝ่ายเป็นคู่หู ไว้ใจ… เป็นห่วง รู้ใจและรัก…

            ชายหนุ่มยิ้มกับภาพคนรักของตนตอนทำหน้านิ่งในตอนแรกที่ไม่พอใจจะถูกถ่าย ยิ้มน้อยๆ ตอนยอมถ่าย แม้กระทั่งตอนไม่รู้ว่าถูกถ่ายคือตอนหลับใหลในอ้อมกอดเขาหลังถูก ‘รัก’ ในครั้งแรก… คากามิรู้สึกว่าภาพคุโรโกะตอนนั้นละมุนตาเหนือรูปใด ดูสบายใจและไม่ระมัดระวังตนเหมือนเปิดเปลือยแล้วซึ่งทุกสิ่งให้เขาเห็น ไม่ว่าจะความรู้สึก ร่างกาย หรือหัวใจก็ตาม...

            เปิดดูเพลินๆ ก็ได้ยินเสียงเตือนของเครื่องปิ้งขนมปัง ร่างสูงหยัดกายลุกขึ้น หมายจะเอาอัลบั้มรวมภาพเก็บเข้าที่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นสันอัลบั้มรูปสีฟ้าๆ ที่ไม่คุ้นตามาก่อนโผล่พ้นสิ่งอื่นมานิดๆ บนชั้นวางบนสุด ดูจืดจางเหมือสีผมใครบางคน… ความสงสัยทำให้เขาเลือกที่จะเขย่งปลายเท้าหวังจะหยิบสิ่งที่เดาเอาเองว่าเป็นอัลบั้มสีฟ้ามาเปิดดู ทว่าจังหวะที่ผิดไปทำให้มือใหญ่ปัดไปโดนของบนชั้นทั้งหมดร่วงลงมาตามแรงโน้มถ่วงโลก (?) และไ.อ้สีฟ้าๆ นั่นก็ร่วงลงมาใส่หัวเขาอย่างจัง

            ปึ่ก!

            “โอ๊ย!”

           

            นี่มันอะไรกัน!!!?

            เขาอยากจะใส่อัศเจรีย์สักร้อยตัวท้ายประโยคข้างต้น! ให้ตายสิ เมื่อกี้เหมือนจะทำของตกใส่หัวแล้วก็วิ้งไปวูบหนึ่ง…พอลืมตาตื่นก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องที่ไม่คุ้นเคย เป็นห้องขนาดใหญ่กว่าห้องเปลี่ยนเสื้อของชมรมบาสเซย์รินเล็กน้อย ที่มีล็อกเกอร์และม้านั่งวางเรียงราย

            นี่ฉันฝันอยู่รึเปล่า ตื่นสิวะบากะกามิ

            “คุณเป็นใครน่ะครับ”

เสียงทุ้มติดหวานคุ้นหูทำให้คนกำลังสติกระเจิงเหมือนถูกฉุดขึ้นมา นัยน์ตาสีแดงหันไปมองที่มาของเสียงแล้วก็รู้สึกตัวเองกำลังมีอาการใกล้เคียงกับสิ่งที่เรียกว่า ‘ช็อคตาย’ ร่างสูงทรุดกายลงนอนกับพื้นด้วยความรู้สึกงุนงงและสับสนกับภาพตรงหน้าเหลือคณานับ พร่ำบอกตนเองซ้ำไปมาว่า ‘เป็นไปไม่ได้’

“เอ้ย เป็นอะไรรึเปล่าครับ!?”

            “เฮ้ยยย” ชายหนุ่มโวยวายเมื่อใบหน้านวลเข้าใกล้ มือใหญ่สองข้างยกมือปิดตาตัวเอง ส่ายหน้าไปมาอย่างสับสน ตื่นสิวะไทกะ ตื่น! ตื่นนน!

            มือขาวนุ่มที่น่าไม่เชื่อว่าเป็นของบุรุษเพศเอื้อมมาดึงมือเขาออก แล้วภาพใบหน้านวลล้อมกรอบด้วยกลุ่มผมสั้นสีฟ้า นัยน์ตากลมโตสีเดียวกันก็ประจักษ์ต่อหน้าคากามิ แม้จะดูอ่อนเยาว์และทรงผมต่างกันน้อยๆ แต่เค้าโครงหน้าก็เป็นของที่เขาคุ้นเคยเหนือสิ่งอื่นใด แต่แม้จะคล้ายกลับมีสิ่งที่ไม่เหมือนคุโรโกะที่เขารัก...

            แววตา…แม้จะเรียบเฉยเหมือนกันแต่ดวงตาคู่นี้ตรงหน้าเขากลับแห้งผากเหมือนสิ้นหวัง…

            เหมือน…หมดแล้วซึ่งทุกสิ่ง

            ทรมาน…เหมือนกำลังทรมานอยู่

            “คุ…คุโรโกะ!”

            “…คุณรู้จักผมได้ยังไงครับ” เจ้าของชื่อและมือนุ่มๆ ขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาสะท้อนแววระแวงอย่างปิดไม่มิด

            “เอ่อ! ก็ได้ยินคนอื่นเรียก!” คากามิอยากตบปากตัวเองสักร้อยทีเผื่อจะหายเผยพิรุธ! อ๊ากกก

            “เหรอครับ…” คุโรโกะครางในลำคอ มองคนตัวสูงใหญ่ลุกขึ้นนั่ง “แล้วคุณมาทำอะไรที่นี่ในช่วงพิธีจบการศึกษาของโรงเรียนผมกันครับ”

            พิธีจบการศึกษา!? ตอนนี้หมอนี่ก็หน้าเด็กนี่นา แปลว่าเพิ่งจบ ม.ต้นปีสามงั้นเหรอ!? ถ้า ม.ต้น ก็ต้องเทย์โคสินะ…! เอ่อออ ถ้างั้น…

            “ก็…ได้ยินว่าโรงเรียนนี้จัดพิธีได้ยิ่งใหญ่ดี ก็เลยอยากมาดูน่ะ แต่แบบ เอ่อ หลงทาง”

            “ถ้างั้นคุณก็เป็นเด็กต่างโรงเรียนสินะครับ ถ้าไม่รังเกียจ ผมจะพาคุณออกไปแล้วกันนะครับ”

            “ขอบใจ”

            คนได้รับคำขอบคุณยิ้มนิดๆ แม้จะดูฝืนๆ เป็นยิ้มตามมารยาทก็ตาม คุโรโกะเดินนำหน้าโดยมีคากามิในชุดลำลองเดินตามหลังอย่างเงียบงัน

            “นายน่ะมาทำอะไรที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเหรอ” คนผมแดงเลือกเป็นฝ่ายชวนคุยแม้จะไม่ถนัดนัก

            “…ลืมของน่ะครับ”

            “อ๋อ”

            “…”

            “…”

            เงียบอีกแล้ว

            เอซหนุ่มเซย์รินถอนหายใจเหนื่อยๆ กับบทสนทนาสั้นๆ หนักๆ แบบนี้ ก็แหม เขาเคยชินกับบรรยากาศเงียบๆ แต่ไม่อึดอัดกับคุโรโกะขี้แกล้งอีกคนของเขามากกว่านี่นา พอมาเจอเวอร์ชั่นมืดมนแบบนี้เลยทำอะไรไม่ถูกเลยง่ะ!

            “…ผมยังไม่รู้จักชื่อคุณเลยนะครับ”

            “ฮะ! เอ่อ อืมมม ฉันแก่กว่านาย เรียกฉันว่ารุ่นพี่แล้วกัน” รู้แค่ว่าบอกชื่อตัวเองคงไม่ดีนัก แต่ด้วยความที่หัวไม่ถนัดเรื่องคิดชื่อบวกกับท่าทางลนๆ ทำให้ลิ้นพันกันจนตอบแบบนั้นไป เป็นอีกครั้งที่คากามิรู้สึกอยากตบปากตัวเอง

            “…”

            ร่างสูงสะดุ้งเมื่อดวงตาสีฟ้ากลมโตมองเขานิ่งๆ ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ คากามิสาบานได้ว่าเขาชอบดวงตาคุโรโกะมาก เพราะมันสวย เวลามองแล้วรู้สึกดี แต่ที่เกลียดน่ะคือเดาทางไม่ออกแบบนี้ไงเล่า! “อะ…อะไร”

            “เปล่าครับ” แค่คิดว่าคุณตลกดี ใบหน้านวลคิแล้วยิ้มนิดๆ อย่างขบขัน “เอาอย่างนั้นก็ได้ครับ รุ่นพี่”

            “ดีๆๆ เอ้า พาเดินออกไปสิ” เหมือนผ่านด่านอะไรได้สักด่านเลย! คนผมแดงกู่ร้องในอก

            “ครับๆ”

            สองร่างเดินมาเรื่อยๆ จนถึงหน้าโรงเรียนที่มีป้ายชื่อโรงเรียนและป้ายเขียนว่าพิธีจบการศึกษาอย่างสวยงาม

            ร่างสูงยืนนิ่ง คิดทบทวนกับภาพตรงหน้าที่เพิ่งผ่านตาไป เขาเห็นพวกรุ่นปาฏิหาริย์ทุกคนตัวเล็กและหน้าอ่อนวัยลงมาก อย่างปกติพวกที่ต้องสูงพอกับๆ เขาอย่างอาโอมิเนะ หรือที่สูงกว่าเขาอย่างมิโดริมะและมุราซากิบาระก็เตี้ยกว่าเยอะมากแม้จะมองจากไกลๆ อาคาชิก็ยังมีดวงตาสีแดงทั้งสองข้างและผมก็ยังยาวอยู่เลย

            …เขาย้อนเวลากลับมาตอนพวกคุโรโกะอายุ 15 งั้นเหรอเนี่ย…

            เมื่อบวกลบความเป็นไปได้เสร็จสรรพก็พอจะสรุปได้ว่า ช่วงนี้เป็นช่วงที่คุโรโกะสิ้นหวังจากบาสเกตบอลและลาออกจากชมรมบาส ม.ต้น ที่เทย์โคใช่ไหมนะ… คงกำลังทรมานมากแน่ๆ ที่เกลียดในสิ่งที่รักขนาดนั้น

            คุโรโกะ…คุโรโกะของฉัน

            ฉันอยากกอดนายแล้วบอกนายเหลือเกินว่าอดทนได้ไหม

            อดทนจนกว่าจะเจอฉัน…

            “แยกกันตรงนี้เลยแล้วกันนะครับ”

            “เฮ้ย เดี๋ยว” เสียงทุ้มหวานนั่นเรียกเขาให้ตื่นจากภวังค์และพลั้งปากยื้ออีกฝ่ายไว้

            “ครับ?”

            ร่างสูงเม้มปากนิดๆ เหมือนกำลังตัดสินใจบางอย่าง “นายจะไปไหนต่อเหรอ”

            คากามิเห็นนัยน์ตากลมสีฟ้าที่เคยนิ่งเรียบกระตุกวูบน้อยๆ “ไปหาเพื่อนเก่าที่โรงเรียนอื่นน่ะครับ ผมมีเรื่องต้องไปขอโทษเขานิดหน่อย”

            แม้จะแปลกใจ แต่คุโรโกะก็ยอมรับว่าในใจลึกๆ ของเขาไว้ใจผู้ชายผมแดงดูท่าทางอารมณ์ร้อนที่เพิ่งพบกันคนนี้มากราวกับรู้จักกันมาเนิ่นนาน ทำไมกันนะ...

            “ฉันไปด้วยได้ไหม”

            “…!”

            “เอ่อ ก็เปล่า! แค่ไม่รู้จะไปไหนดี” จู่ๆ ก็มาโผล่ในโลกของพวกนายที่ยังเด็กเนี่ย “สัญญาว่าจะไม่เข้าไปตอนนายคุยกันหรอก ฉันแค่อยากไปด้วยเฉยๆ”

            “…ก็ได้ครับ” บางทีหากได้อยู่ด้วยกันสักพัก อาจจะรู้อะไรบางอย่างมากกว่านี้ก็ได้ เด็กหนุ่มคิดแล้วเดินนำไปโดยมีคนตัวโตเดินตามเงียบๆ เหมือนคราแรก

            คุณเป็นใครกันแน่ครับ…รุ่นพี่

            สองคนยืนเคียงข้างกันตรงหน้าโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง คากามิหันมามองคุโรโกะที่มองเขาอยู่ก่อนแล้วด้วยสายตาสื่อความหมายบางอย่าง ชายหนุ่มยิ้มนิดๆ เมื่อใบหน้านวลพยักขึ้นลงเป็นเชิงอนุญาต มือใหญ่ยกขึ้นลูบศีรษะทุยๆ ซึ่งปกคลุมด้วยกลุ่มผมสีฟ้าแผ่วเบานุ่มนวลแล้วเดินตามแผ่นหลังเล็กๆ นั่นเข้าไปเผชิญหน้ากับบางอย่างอย่างเงียบงัน

            คากามิไม่เข้าไปคุยกับเพื่อนของเพื่อนคุโรโกะตามที่เคยกล่าวไว้ หากเขาย้อนมาอดีตและนี่ไม่ใช่ความฝันล่ะก็ ทุกการกระทำของเขาในวันนี้ย่อมส่งผลไปถึงปัจจุบันแน่นอน แค่ลอยหน้าลอยตาต่อหน้าคุโรโกะก็เสี่ยงมากพอแล้ว แต่จะให้คนรักในอนาคตของเขาต้องเผชิญหน้ากับความรู้สึกทรมานเพียงลำพังงั้นหรือ เขาไม่มีทางยอมหรอก ค่อยหาทางแถเอาตอนเจอคุโรโกะในอนาคตก็แล้วกัน ชายหนุ่มพูดกับตัวเองในใจ

            ‘ชิเงะน่ะย้ายโรงเรียนไปแล้ว แล้วก็บอกว่าจะไม่เล่นบาสอีก’

    &nb